Een rivier zonder water,
is als verdriet zonder tranen.
Behalve in de stad Valencia.

De ene omdat zij geld uitgeeft,
de ander omdat hij geld ontvangt.

In een hoekje van het romantisch restaurant,
zit een jong echtpaar,
eenzaam voor zich uit te staren.

In de boom naast mij wonen Knabbel en Babbel.
Als het heel stil is komen ze naar beneden,
om op de grond naar eten te zoeken.

Rood zakt de maan in de zwarte, Adriatische zee.
Een scheepje glijd de haven binnen.
Dan zijn er alleen nog de sterren,
en het geluid van de krekels en de golven.
De oneindige golven, golven, golven.

Het geluid van een krekel in de verte.
Een glas zoete rode wijn.
De weerspiegeling van de maan in het warme water.
De kleine eilandjes voor de kust,
de stilte, de rust.

Wild bruisend valt het water,
langs de camping, de Sava rivier.
Voetstappen blijven in de bergen achter voor later,
's Avonds is er in Bled vertier.
De Vintgarkloof, begin van het begin en einde van het einde.
Wat is het fijn,
hier met je kinderen te zijn.